امام حسين عليه السلام ، عابدترين بندگان ابن عبدالبر و ابن اثير از مصعب زبيرى روايت كرده‌اند كه مىگفت : « حسين با فضيلت و متمسك به دين بود و نماز و روزه و حج او بسيار بود . » « 1 » عبدالله بن زبير در وصف عبادت او گفت : « حسين در شب بيدار و در روز ، روزه‌دار بود . » عقاد مىگويد : « علاوه بر نمازهاى پنجگانه ، نمازهاى ديگر نيز به جا مىآورد و علاوه بر روزه ماه رمضان ، در ماه‌هاى ديگر هم روزهايى را روزه مىگرفت ، و در هيچ سال حج خانه خدا از او فوت نشد مگر آن‌كه ناچار به ترك شده باشد . » « 2 » در شبانه‌روز ، هزار ركعت نماز به جاى مىآورد ، و بيست و پنج مرتبه پياده حج گذارد و اين دليل كمال عبادت و خضوع او به درگاه خداست . روزى از روزها ، ركن كعبه را گرفته بود و بدين‌گونه دعا و اظهار بندگى و ذلت به درگاه خداى عزيز مىكرد و او را مدح و ثنا و ستايش مىنمود : الهى نَعَمْتَنى فَلَمْ تَجِدْنى شاكِراً وَ ابْتَلَيْتَنى فَلَمْ تَجِدْنى صابِراً فَلا انْتَ سَلَبْتَ النِّعْمَةَ بِتَرْكِ الشُّكْرِ ، وَ لا ادَمْتَ الشِّدَّةَ بِتَرْكِ الصَّبْرِ الهى ما يَكُونُ مِنَ الْكَريمِ الا الْكَرَم « 3 » « خدايا ! مرا نعمت بخشيدى و شكر مرا نيافتى ، به بلا گرفتارم نمودى و صبر مرا دريافت نكردى ، نعمتت را از من دريغ نورزيدى و با ترك صبرم شدت بلا را

--> ( 1 ) . اسدالغابة ؛ ج 2 ، ص 20 - استيعاب ؛ ج 1 ، ص 378 . ( 2 ) . ابوالشهداء ؛ ص 73 . ( 3 ) . اسعاف الراغبين ؛ ص 183 .